آرزو دارم شبي عاشق شوي .

 آرزو دارم بفهمي درد را .

تلخي برخوردهاي سرد را .

 مي رسد روزي که بي من لحظه ها را سر کني .

 مي رسد روزي که مرگ عشق را باور کني .

 مي رسد روزي که شبها در کنار عکس من نامه هاي کهنه ام را مو به مو از بر کني .

پشت خرمن هاي گندم لاي بازوهاي بيد آفتاب زرد كم كم نهفت بر سر گيسوي گندم زارها بوسه بدرود تابستان

 شكفت از تو بود اي چشمه جوشان تابستان گرم گر به هر سو خوشه ها جوشيد و خرمن ها رسيد از تو بود

 از گرمي آغوش تو هر گلي خنديد و هر برگي دميد اين همه شهد و شكر از سينه پر شور تست در دل ذرات

 هستي نور تست مستي ما از طلايي خوشه انگور تست راستي را بوسه تو بوسه بدرود بود بسته شد آغوش تابستان ؟ خدايا زود بود .....

از اين نظر كه سراپا شكسته بود بر سنگ قبر من بنويسيد پاك بود چشمان او كه دائماً از اشك شسته بود بر

سنگ قبر من بنويسيد اين درخت عمري براي هر تبر و تيشه دسته بود بر سنگ قبر من بنويسيد كل عمر

پشت دري كه باز نمي شد نشسته بود بر سنگ قبر من بنويسيد کسي گريه نکند چون کسي دوستش ندارد ...

 مطمئن باش که مهرت نرود از دل من

مگر آن روز که در خاک شود پيکر من .                      

 آتش عشق پس از مرگ نگردد خاموش

چون که گورم بشکافند عيان مي بينند

زير خاکسترجسمم باقيست

آتشي سرکش و سوزنده هنوز ...

 يادگاري است زعشقي سوزان

که بود گرم و فروزنده هنوز .                 

 عشق كه نمي پوسد و افسرده نيست حتي آن هنگام كه از آسمان به خانه آوار شود ......

غنچه به گل شد تبديل گريه باغ فزون تر شد و چون ابر گريست باغبان آمد و يك يك همه ي گلها را چيد باغ

عريان شد و ديدند كه از گل خالي است باغ پرسيد چه سودي بري از چيدن گل ؟

 گفت : پ‍‍ژمردگي اش را نتوانم نگريست من اگر از روي هر شاخه نچينم گل را چه به گلزار و چه گلدان دگر

عمرش فاني است همه محكوم به مرگند چه انسان و چه گياه اين چنين است همه گاره جهان تا باقي

است !!! گريه ي باغ از آن بود كه او ميدانست غنچه گر گل بشود هستي او گردد نيست !! رسم تقدير چنين است و چنين خواهد بود مي رود عمر ولي خنده به لب بايد زيست ..........